التماست نمی کنم ......

                    هرگز گمان نکن که این آوازه را در وادی آوازهای من خواهی شنید......

                     تنها می نویسم بیا و بیا و لحظه ای کنار فانوس نفس های من آرام بگیر.....

                     حال هم به چراغ این کوچه کوتاهمان قسم.....

                     بارش قطره ای از ابر بارانی نگاهم کافی است......

                     تا از تنگه تولد ترانه عبور کنی.....

                     اما تو را به جان نفس های نرم کبوتران هره نشین....

                     بیا و امشب بی واسطه ی سکسکه های گریه کنارم باش.....

                     مگر چه می شود یکبار بی پوشش پرده باران تماشایت کنم.....

                     مگر چه می شود؟؟؟؟...

                               

                       می دانی چه سخت نبودنت را بردوش می کشم 

                                               دارم می شکنم

                         کاش ببینی خرد شدن وجودی که پر از خالی بودن است

                                      چرا.............ااا؟؟؟ 

                                       چقدر تماشایی است ؟؟؟؟؟.....

این دلتنگی ها را برایت می نویسم تا بدانی اینجا بدون حضور گرم و مهربان تو چقدر سرد است

                    و بدانی بدون تو این بغض تلخ و شکننده رهایم نمی کند  

                       هر چند عادت کرده ام پشت لبخندی از مصلحت مخفیش کنم 

                                 می دانم که مرا می فهمی..........     

 

 

                وقتی ستاره من شدی،

         هیچ تلسکوپی هنوز تو را ندیده بود

                وقتی کهکشان من شدی،

          هیچ منجمی به بودنت پی نبرده بود

            وقتی دلم به چشمانت میدان داد

      هنوز کسی به درستی نمی دانست دایره چیست

                 وقتی ماه من شدی

    هنوز نیمی از ماه برای کل دنیا ناشناخته بود

            وقتی برای بودنت اشک ریختم

         کسی معنای اشک خوشحالی را نمی دانست

              وقتی نازنین خطابت کردم

          هیچ کس نمی دانست نازنین یعنی چه ؟

           وقتی نگاهم به نگاهت خیره ماند

    هیچ کس معنای یک نگاه و عاشق شدن را نمی فهمید

        وقتی معشوقت شدم همه دنیا خواب بودند

         وقتی مجنونم شدی همه دنیا خواب بودند

                       

                   دیگر به خلوت لحظه هایم عاشقانه قدم نمی گذاری 

                       دیگر آمدنت درخیالم آنقدر گنگ است ، که نمی بینمت

                           سنگینی نگاهت را مدتهاست که حس نکرده ام

         من مبهوت مانده ام که چگونه این همه زمان را صبورانه گذرانده ای؟ 

                           من نگاه ملتمسم را در این واژه ها گم کرده ام

             شاید دیگر زبانم از گفتن جملات هراسیده است ودست هایم 

                            بیش از هر زمان دیگر نام  تو را قلم می زند

          و در این سایه سار خیال با زیباترین رنگ ها چشم هایت را به تصویر می کشم

                و نگاهم را جادویی می کنم تا با دیدن تصویر چشم هایت جادو شوی

                    تا به حال نوشته بودی ؟...... به گمانم نه ...... 

       پس اینبار برایت می نویسم که دست نوشته هایت سر خوشی را به قلبم هدیه می کنند

  می خواهمت هنوز، گاه آنچنان آشفته و گنگ می شوم ، که تردید در باورهایم ریشه می دواند

                              اما باز هم در آخرین لحظه تکرار می کنم

              که حتی اگر چشمانت بیگانه بنگرند ......،می خواهمت هنوز 

                                  حتی اگر دستانت مرا جستجو نکنند

                    هیچ بارانی قادر نخواهد بود تو را از کوچه اندیشه هایم بشوید

                 و اینها برای یک عمر سر خوش بودن و شیدایی کافیست 

                     به گمانم در ورای این کلمات می خواستم بگویم که .........

                          دلتنگ شده ام ............. به همین سادگی 


 

نوشته شده توسط ارسلان در جمعه بیستم بهمن 1385 ساعت 19:31 موضوع | لینک ثابت