من+نسیم

در تاریک روشن لحظه های آشفته زندگی ام

فریاد بودنت ،قفل در شاد قلبم را گشود

و واژگان خیال رنگ حقیقت به خود گرفت

می گویند : زندگی تعداد نفس هایی نیست که می کشیم

بلکه تعداد لحظات خوبی است که در آن به سر می بریم

و چه خوشبختم که با تو ، زندگی را زندگی می کنم

به تقدس لحظه شکفتن یک گل

ای سایه زیبای من در آفتاب جانسوز زمستانی

ای گل همیشه بهارم

ای مهتاب و ستاره شب های تنهاییم

ای پرنده سعادت و خوشبختی

دوستت دارم

سپندار مذگان مبارک.

نوشته شده توسط ارسلان در شنبه بیست و هشتم بهمن 1385 ساعت 14:30 موضوع | لینک ثابت

در این زندان چنان فریاد می گویم ز تنهایی

که رنگم از نهان پیداست ، مدهوشم

امشب باز دلم گرفته است.در این شب زنده داری ها، زبانم از

تو می گوید ، ای تمنای وجودم......

می بینی خلوت دستانم را ، میبینی چشمان گریانم را ...

دلم گرفته .... دلم هوای تو را کرده

دلم تنگ است .... از ثانیه هایی که بی تو می گذرند

و من در خیال رسیدنت دیوانه وار لحظه ها را به دار میآویزم

ببین ماه من ... اینجا بی تو سرد است ... بی تو دلگیر است ....

امشب باز دلم تنگ است .. تنگ تر از همیشه ....ایستاده بر کنار شیشه ی بخارگرفته ذهنم

نام تو را واج به واج می نگارم و دلم می ترکد .....

وای باران ، باران

شیشه پنجره را باران شست

از دل من اما

چه کسی نقش تو را خواهد شست

امشب دیگر درد دلتنگی ات بد جور بر سینه ام سنگینی می کند...

بغضی بر گلو می نشیند ...قطره اشکی می چکد ... و آهی سرد از سینه بیرون می خزد

و من به یاد تمام لحظه های با تو بودن اشک میریزم ..

قلم در دست می گیرم .... قلم فریاد می گوید .... در این شب زنده داری ها ...

بیا بشنو ... بیا .. می شنوی .. عروسکم این صدا چقدر برایت آشناست....؟

این صدای درد است .... صدای درد ... می شنوی ... تا کی باید نامت را پنهان سازم .. تا کی ..؟

زخمی است بر این دل ز هجرانت نمیدانی چه سوزان است نمی دانی....

می دانی امشب به چه فکر می کنم ...به یاد لحظه ای که نامه هایم را در خلوت اتاقت عاشقانه می خواندی

فرشته ی سرنوشتم ... پس چه شد آنهمه محبت .... می دانی ، از زمانی که تو رفتی عطش محبت

لبانم را از هم شکافت .. جسمم را از هم درید

می دانی فرشته ی من .. از زمانی که تو رفتی .. مهر سکوت بر لبانم نشاندم .. نگذاشتم کسی

بر دیدگان اشک بارم دل بسوزاند ... جگرم سوخت از این همه درد و چهره ام لای رنگ شاد تظاهر

پنهان شد ... فرشته ی من ... بیا و سکوتم را بشکن

بیا بشنو سکوتم را سکوتم رنگ فریاد است دلم همرنگ آتش...

هر که آرد سخن عشق به او می خندم

بعد از این عشق ،به همه عشق جهان می خندم

خنده تلخ من از گریه غم انگیز تر است

کارم از گریه گذشته است ، به آن می خندم

عروسکم مگر چه می شود یکبار ، فقط یک بار دیگر نوازشم کنی ،چه می شود فقط یک بار

دیگر مرا در آغوش کشی... میدانی عروسکم .. از زمانی که تو رفتی صدای قلبم را نشنیده ام ،

                   تا نوای دلنشین و محکم قلبت را برای همیشه به خاطر بسپارم

   خدایا ، خدایا ... دارم خفه می شوم ... خدایا به کدام گناهی محکوم به تنهایی شدم

نیمه شب کوبیده بر در گفت عاشق خانه است

                  متهم هستی وجرمت ،دیدن جانانه است

گفتمش در دادگاه عشق از بهر گناه

                  بیگناهم من ، مقصر این دل دیوانه است

ای روشنگر تاریکی شب های من

آه ، که دل در گرو مهربانیت ذره ذره به نیستی پیش می رود

                          و تو هنوز نمی دانی که دیوانه وار دوستت دارم

   این پند آرام بخشت را از یاد نخواهم برد

دور گردون گر دو روزی بر مراد ما نگشت

            دائما یکسان نماند حال دوران غم مخور

نوشته شده توسط ارسلان در چهارشنبه بیست و پنجم بهمن 1385 ساعت 3:30 موضوع | لینک ثابت

اگر همه کلمه ها با من قهر کنند. اگر هیچ خودکاری با من همراه نشود. اگر شب ستاره هایش را از من پنهان کند. اگر ماه دیگر قدم در اتاقم نگذارد. اگر درختها و گلها عطرشان را از من دریغ کنند. تاب می آورم و صبوری پیشه می کنم.

اگر آسمان جای خود را با زمین عوض کند. اگر دریاها سنگ شوند و کوه ها آب. اگر جنگلها یخ بزنند و پرنده ها بالهایشان را در بیشه های ناپیدا جا بگذارند و پرواز چیز غریبی بشود. عنان صبر را از دست نمی دهم.

اما نمی دانم اگر یک روز صبح چشمهایم را به امید دیدن تو نشویم چه باید بکنم. نمی دانم اگر تو را نبینم و به يادت نباشم باز هم این باغچه کوچک و این پونه ها و ریحانها و آینه کوچکی که روی تاقچه است زیبا جلوه می کند یا نه؟ بی تو قطارهایی که در باران می گذرند قطعات عمر مرا با خود می برند.

آیا این قلب کهنه روزی مرا به تو می رساند؟ آیا این حصار دیوانه سرانجام کنار می رود؟ آیا من پراکنده شدن نور را در شبستان خیالم خواهم دید؟

دور از تو لبها و لبخند. چشمها و تماشا زیبا نیست. دور از دفترچه خاطرات من خواندنی نیست. اگر تو نبودی و عشق تو نبود الان از چه چیزی باید می نوشتم؟ جهان با عشق دیدنی می شود.

" نسیم پاكم ای که به یاد تو خوابهایم پر از تمشک و رنگین کمان است! حتی اگر به اندازه یک سر سوزن دوستم داشته باشی هرگز از تو جدا نخواهم شد "

نوشته شده توسط ارسلان در دوشنبه بیست و سوم بهمن 1385 ساعت 0:4 موضوع | لینک ثابت

من+نسیم

>>>>>ارسلان و نسیم<<<<<

سپندار مذگان

ای نسیم سحر آرامگه یار کجاست ...؟

عزیز دلم ( نسیم)