من+نسیم

    ساکن نسل ها خاطره ، بنشسته بر کویر خیال ، در سایه سار خورشید ،در انتظاررهگذری

     خسته دل، در بیابان سرنوشت با هزاران آرزو،آنگاه که اسیرشبنم دیدگانش در شب سیاه

        به آن سو ها می نگرد،تا دریابد کلید گشاینده ی درب های انتظار را به امید وصال

                                کاش می توانستم یک سنگ باشم 

       یک سنگ سیاه ، با دردهای نگاشته بر قلب پاکم با قلم عشق ، یاد آور قرن ها خاطره

           دراندوه لحظه های هجران یک عاشق ، یا در فریاد یک دیوانه ی شکسته دل

       از روزگار، آنگاه که در تنهایی خویش می نالد و می نگارد بر سینه ی پر از راز من  

              آه ، که پر از درد است ، پر از فریاد و پر از واژه های نا آشنای زندگی

                                کاش می توانستم یک سنگ باشم 

                سر پناه تن خسته مور سیه فام ، آنگاه که به امید آسایش شب یلدای دلش ،

                    روزها ، پیکر نحیفش را به دست گرمای سوزان آفتاب میسپارد

                 تا بیابد آنچه را که برای ما ارزنی است ، اما برای وی تحفه ای زر فام

                               کاش می توانستم یک سنگ باشم  

   در دل کوهساران ، می شکستم و از شکافم رودی جاری می شد به سوی دره های خوفناک 

            در سراسیمگی رسیدن به اقیانوس کمال ، یا سر سبزی دشت های پر انتظار

                                     و یا جاودانگی یک شکوفه بهاری

                      همگان کمال را در صعود می دانند ، در آسمان ها

                    اما کمال سنگ در سقوط معنا می یابد ، در دل دره ها

                                    و این وجه تمیزش از همگان است

به من می گویند : دلش از سنگ است ، اما کاش براستی یک سنگ بودم، کاش....